و گفتار امام : هَتْكُ السِّتْرِ لِغَلَبَةِ السِّرِّ ، داراى دو معنى مىباشد : اوّل : چون بر انسان اين سرّ غلبه يابد ، قدرت اخفاء آن را ندارد كه روحش را از آن باز دارد ؛ مثل حلّاج و غيره . بلكه باكى از اظهار آن ندارد . و ممكن است اين اظهار بدون اختيار او بوده باشد مانند كارهاى شخص مست در صورت ظاهر . و بدين امر حضرت اشاره فرمود كه گفت : وَ لَكِنْ يَرْشَحُ عَلَيْكَ مَا يَطْفَحُ مِنِّى « و ليكن براى تو ترشّح مىكند و مىتراود آنچه از من بالا آمده و لبريز شده است . » معنى دوّم : چون بر انسان اين سرّ غلبه پيدا كند ، به پرده‌ها و حجابهائى كه عبارتند از مظاهر ، التفات و توجّه نمىكند ، و مشاهده نمىنمايد مگر ظاهر در آنها را . و بنابراين معنى ، مفاد كلام اين مىشود كه از وجه محبوب پرده برداشته مىشود ، و بطور كلّى حجاب هَتك مىشود و پاره مىگردد . يعنى بالكلّيّه حجاب برداشته و مرتفع مىشود . و اين معنى از معنى اوّل مناسب‌تر مىباشد با نسبت به آنچه ما اينك در صدد اثبات آن هستيم . و گفتار امام در دنبال اين فقره : جَذْبُ الاحَدِيَّةِ بِصِفَةِ التَّوْحِيد ( جذب كردن مقام احديّت ، انسان را با صفت يكى كردن موجودات ) شاهد بر اين معنى است . زيرا حضرت مىفرمايد : پس از اين مرحله مقام احديّت ذاتيّه‌اى كه قابل كثرت نيست ، او را به سوى توحيد صرف و وحدت محضه‌اى كه عبارت است از حضرت جمع و مقام فناء محبّ در محبوب كه بيانش خواهد آمد ، جذب مىكند .